Lizbona leży na siedmiu wzgórzach i wszystkie historyczne dzielnice, poza Belém, leżą obok siebie w centrum, zajmując około 6 km². Położenie Lizbony na wysokich, czasem stromych wzgórzach sprawia, że rozciągają się z nich piękne widoki. Stolica Portugalii to prawdziwy raj dla fotografów. Ludzie są tu naturalni, brak jest pośpiechu a przesiadywanie w barach i kawiarniach wyznacza rytm tego miasta. Lizbona zwana jest białym miastem. Przez cały rok (z wyjątkiem krótkiej, lecz bardzo deszczowej zimy) słońce oświetla miasto bardzo intensywnie, co nastraja niezwykle pozytywnie. Na oczarowujący obraz miasta składają się charakterystyczne fasady domów ozdabianych kafelkami azulejos, wąskie uliczki, bazyliki, klasztory i kościoły, ale także tarasy widokowe i rzeka Tag.

Lizbona w czasach Wielkich Odkryć Geograficznych była bardzo ważnym portem i odgrywała główną rolę w handlu światowym. To właśnie stąd wyruszał do Indii Vasco da Gama. Śladem po dawnej świetności miasta są wspaniałe budowle w Belém (Torre de Belém czy Mosteiro dos Jerónimos).

Od ponad 150 lat mieszkańcy Lizbony żyją chwytającymi za serce dźwiękami fado. Usłyszymy je tu zarówno w eleganckiej restauracji, małej knajpce, jak i na ulicy. W Lizbonie jest sporo miejsc, gdzie przy znakomitym jedzeniu i winie można posłuchać tej muzyki na żywo.

Centrum miasta zostało doszczętnie zniszczone przez trzęsienie ziemi w 1755 roku. Przetrwały tylko zabudowania Alfamy (najstarszej dzielnicy miasta). Eleganckie, prostopadłe ulice dzielnicy Baixa to efekt odbudowy Lizbony przeprowadzonej w XVIII wieku. Dzisiaj większość kamienic Lizbony ma zniszczone fasady. Nadaje to miastu "ponadczasowego" uroku, co niewątpliwie przyciąga turystów. Z drugiej strony stolica ma poważne problemy z rewitalizacją budynków. Ponad dwie trzecie budynków dzielnicy Baixa wymaga prac remontowych, nie wspominając już o zabudowaniach Alfamy. Stare miasto się sypie i wyludnia. W niemal trzymilionowej aglomeracji mieszkańcy starej Lizbony to zaledwie 500 tysięcy osób. Około 20 procent mieszkań w starej Lizbonie to lokale socjalne. Mieszkają tu ludzie bardzo biedni, starzy, płacący niskie czynsze, oraz ludzie bardzo bogaci, których stać było na zapłacenie wysokich cen za nowe lub odnowione mieszkania. W mieście jest ponad 4 tysiące pustych domów. Turyści są zauroczeni starymi zabudowaniami Lizbony, jednak mało kto chce w nich mieszkać.

Lizbona w 1998 roku gościła Targi Expo, dało to miastu nową, nowoczesną dzielnicę Parque das Naçoes. W Lizbonie znajduje się jeden z najdłuższych mostów na świecie - 17 kilometrowy Ponte Vasco da Gama oraz najdłuższy most wiszący w Europie (2,3 km) - Ponte 25 de Abril. Oceanarium w Lizbonie jest największym akwarium w Europie. Znajduje się tu także największy w Europie park miejski Monsanto, który zajmuje aż 10 km². Lizbona jest miastem gdzie znajduje się najstarszy portugalski ogród botaniczny Jardim Botânico da Ajuda.

Narodowym sportem i dumą Portugalczyków jest oczywiście piłka nożna, w której kraj odnosi liczne sukcesy i ma wspaniałe tradycje. W Lizbonie dwa główne kluby: Benfica i Sporting wybudowały nowe stadiony przy okazji Mistrzostw Europy w piłce nożnej w 2004 roku. Z Portgalii pochodzi gwiazda piłki nożnej Cristiano Ronaldo.

Ciekawe jest to, że zabudowa i położenie Lizbony bardzo przypominają San Francisco w USA. Oba miasta położone są na wzgórzach i mają prawie identyczne mosty: Golden Gate i Ponte 25 de Abril (most w Lizbonie jest dłuższy). Atmosfera i klimat są w obydwu metropoliach bardzo zbliżone. Również skrzypiace, jednowagonowe tramwaje pokonują wzniesienia w obu miastach. Słynne wagoniki żółtych electricos do Lizbony zostały sprowadzone przez firmę Carris właśnie ze Stanów Zjednoczonych.

W Lizbonie można też przez chwilę poczuć się jak w Rio de Janeiro. Na południowym brzegu Tagu, zwrócony w stronę miasta stoi posąg Chrystusa z rozpostartymi ramionami (christo Rei). Identycznie wyglądający, tylko większy pomnik znajduje się w Brazylii.